Wie was nou echt de beste in Rio? Leve Grenada

Hebben ‘we’ het nou goed gedaan in Rio of niet? 240 sporters, tegen de 20 medailles en een relatief klein land. Ik zou zeggen: het gaat, ondanks wat teleurstelling. Maar hoe goed zijn we nu? En wie is de beste?

Volgens de medaillespiegel staan we op plek 11 van de 207 deelnemende selecties, niet verkeerd. De medaillespiegel gaat in principe puur uit van de gouden medailles. Alleen de eerste plaats telt, zou je kunnen zeggen :

1. Verenigde Staten: 46

2. Groot-Brittannië: 27

3. China: 26

4. Rusland: 19

5. Duitsland: 17

6. Japan: 12

7. Frankrijk: 10

8. Zuid-Korea: 9

9. Italië: 8

10. Australië: 7

11. Nederland: 8

12. Hongarije: 8

13. Brazilië:7

14. Spanje: 7

15. Kenia: 6

16. Jamaica: 6

17. Kroatië: 5

18. Cuba: 5

19.Nieuw-Zeeland: 4

20. Canada: 4

Om te beginnen vind ik het al eerlijker als je goud 3 punten geeft, zilver 2 punten en brons 1 punt. Voor de top 20 betekent dat het volgende:

1. Verenigde Staten: 46-37-38 = 250 punten

2. Groot-Brittannië: 27-23-17 = 144 punten

3. China: 26-18-26 = 140 punten

4. Rusland: 19-18-19 = 112 punten

5. Duitsland: 17-10-15 = 86 punten

6. Frankrijk: 10-18-14 = 80 punten (7)

7. Japan: 12-8-21 = 73 punten (6)

8. Italië: 8-12-8 = 58 punten (9)

9. Australië: 7-10-10 = 51 punten (10)

10. Zuid-Korea: 9-3-9 = 42 punten (8)

11. Nederland: 8-7-4 = 42 punten

12. Brazilië:7-6-6 = 39 punten (13)

13. Spanje: 7-4-6 = 35 punten (14)

14.Nieuw-Zeeland: 4-9-5 = 35 punten (19)

15. Hongarije: 8-3-4 =  34 punten (12)

16. Canada: 4-3-15 = 33 punten (20)

17. Kenia: 6-6-1 = 31 punten (15)

18. Jamaica: 6-3-2 = 26 punten (16)

19. Kroatië: 5-3-2 = 23 punten (17)

20. Cuba: 5-2-4 = 23 punten (18)

Deze rekenmethode haalt niet heel veel overhoop, behalve dat Nieuw-Zeeland en Canada een sprongetje maken dankzij veel zilver en brons.

Maar zou je niet meer kans op plakken hebben als je meer deelnemers hebt? Is dat geen factor om rekening mee te houden? Het aantal punten afgezet tegen het aantal meegenomen sporters, levert het volgende beeld op:

1. Verenigde Staten 250 punten/554 deelnemers = 0,451 (1)

2. Rusland: 112/282 = 0,397 (4)

3. Groot Brittannië: 144 punten/366 deelnemers = 0,393 (2)

4. Jamaica: 26/68 = 0,382 (16)

5. Kenia: 31/89 = 0,348 (15)

6. China: 140/413 = 0,339 (3)

7. Hongarije: 34/106 = 0,321 (12)

8. Kroatië: 23/87 = 0,264 (17)

9. Japan: 73/338 = 0,216 (6)

10. Zuid-Korea: 42/205 = 0,205 (8)

11. Frankrijk: 80/395 = 0,203 (7)

12. Duitsland: 86/425 = 0,202 (5)

13. Cuba: 23/120 = 0,192 (18)

14. Italië: 58/309 = 0,188 (9)

15.Nieuw-Zeeland: 35/199 = 0,176 (19)

16. Nederland: 42/242 = 0,174 (11)

17. Australië: 51/421 = 0,121 (10)

18. Spanje: 35 /306 = 0,114 (14)

19. Canada: 33/314 = 0,105 (20)

20. Brazilië: 39/465 = 0,084 (13)

Kijk, het klassieke Oost-West beeld is plots weer terug: VS op 1, Rusland op 2. Hieruit blijkt dat Rusland ondanks afwezigheid van dopingsporters wel nog altijd goed scoort.

Bizar idee trouwens dat als je een groep Amerikaanse sporters treft, dat gemiddeld bijna de helft ervan een medaille heeft gewonnen. In dit overzicht zakken we een paar plaatsen terug.

Maar, geeft dit nu uitsluitsel over de sportiviteit van een land? Duitsland heeft waarschijnlijk gewoon (te) veel sporters gestuurd en dus relatief slecht gescoord. Net als Australië, Brazilië en Nederland. Je bent hierbij natuurlijk sterk afhankelijk van hoe streng de normen van een land zijn voordat het iemand naar de Spelen stuurt.

En eigenlijk zou hier uit de landen buiten de top 20 ook nog een verrassing kunnen komen. Wat te denken van Grenada. Het heeft met 6 deelnemers 1 zilveren medaille, dus in mijn berekening 2 punten gescoord. Het komt daarmee uit op een relatieve score van 0,333, dus zou een 7e plek hebben gehaald.

En telt dan nietook nog mee hoe groot de vijver is waar je uit kunt vissen. Uit 1,3 miljard Chinezen kun je waarschijnlijk meer sporters halen dan uit de 110 duizend Grenadezen. Oke, voor het idee het aantal Olympische punten per miljoen inwoners dan maar:

1. Jamaica: 26/3 = 8,66 (18)

2. Nieuw-Zeeland: 35/4 = 7,955 (14)

3. Kroatië: 23/4,5 = 5,111 (19)

4. Hongarije: 34/10 = 3,400 (15)

5. Nederland: 42/17 = 2,471 (11)

6. Groot-Brittannië: 144/64 = 2,25 (2)

7. Australië: 51/23 = 2,237 (9)

8. Cuba: 23/11 = 2,091 (20)

9. Frankrijk: 80/66 = 1,203 (6)

10. Duitsland: 86/81 = 1,06 (5)

11. Canada: 33/35 = 0,943 (16)

12. Italië: 58/62 = 0,937 (8)

13. Zuid-Korea: 42/49 = 0,857 (10)

14. Rusland: 112/142 =0,803 (4)

15. Verenigde Staten: 250 punten/321 miljoen = 0,779 (1)

16. Spanje: 35/48 = 0,729 (13)

17. Kenia: 31/46 = 0,674 (17)

18. Japan: 73/127 = 0,575 (7)

19. Brazilië: 39/204 = 0,191 (12)

20. China: 140/1367 = 0,102 (3)

Hop, dat is nog eens een verandering. Nu staan we opeens hoog bovenin. Toch nog even kijken hoe Grenada zou scoren volgens deze systematiek: 2 punten/0,1 miljoen inwoners = 18,182. 

Ok, helder: Grenada is het meest succesvolle sportland.

Niet mijn comfortzone

Niet mijn comfortzone: hardlopen op een verlaten landweg, auto rijdt stapvoets voorbij met daarin twee pitbullachtige honden. Een goed scenario voor een horrorfilm.

De zilverkleurige Volkswagen Golf type IV stopt 100 meter verderop. Waarschijnlijk een fijne plek om je honden uit te laten omdat er… geen hond in de buurt is. Of… omdat je honden nog één onderdeel missen voor hun gevechtstraining: bewegend target.

Mijn hartslagmeter piept, slechts deels omdat ik mijn pas versnel. Ik ben er voorbij, luister nog goed of ik geen nagels op asfalt hoor krassen achter me van een pitbull die zich afzet voor zijn katachtige sprong.

Ik heb het overleefd. De ademhaling kan weer naar 3 passen in, 3 passen uit.

De zin en on-zin (in hardlopen)

Oh bah, hoe kan ik nu toch geen zin hebben. Gisterenavond toen ik in bed lag, keek ik er naar uit om vanmorgen een stukje te gaan rennen. Door persoonlijke perikelen was het inmiddels ruim een week geleden. Dichtbij zo’n moment dat je denkt: “Laat ik er maar mee stoppen, het heeft nu toch geen zin meer.” Dat wilde ik voor blijven. Maar amper wakker dacht ik: “ieuww”.

Bij mij werkt het zo dat ik de eerste 3 minuten van het lopen denk: “goh ik heb al best een stuk gelopen, ik ben al bijna bij de huisarts” en dan ben ik dus pas net begonnen. Eerste klap in het gezicht.

Na een minuut of 10 als ik de eerste grote bocht naar links maak, zit ik goed in het ritme. Ik denk aan niks, 3 stappen in ‘ffff’, 3 stappen uit ‘ffff’. Muziek heb ik afgeschaft, dat leidt af.

Na minuut 22, als ik de tweede hoek naar links neem om mijn driehoekje af te maken (waarom heeft iedereen het altijd over ‘een rondje lopen’), voel ik de eerste vermoeidheid in de spieren. Het is niet zozeer mijn ademhaling, maar het zijn mijn spieren die niet meer zo’n zin hebben. Tweede klap in het gezicht. Het optillen van mijn voeten wordt een beproeving. Maar ja, dit is toch de snelste manier om thuis te komen.

Mijn gedachten gaan toch even uit naar de Van Dam tot Damloop die ik volgend jaar wil gaan doen. Dan moet ik mijn driehoekje dus ruim 2x doen. Oef.

En dan komt de winkel voor gehoorapparaten in zicht, de finish. Euforie in de inborst. Is dit nou al endorfine? Dat heerlijke gevoel van mogen stoppen, dat snakken naar de koffie straks. Dat idee dat je gezond bezig bent. Tjonge, hoe kon ik nu toch geen zin hebben.