Wegwerpkinderen

Tijdens het uitlaten van de hond: 2 kinderen (+\- 12) die bij AH een zak met croissantjes en 2 blikjes kopen. Ook zo’n standaard pre-tiener voedselpakket, waar iedereen mee loopt.  Gelukkig niet zo’n hard plasticverpakking. Daar heb ik helemaal de schurft aan.

Meisje laat de zak gewoon vallen op straat. Dus ik zeg: “Je laat iets vallen, stop je dat even in de prullenbak?” Ze pakt hem op en draagt hem mee. Ik loop steeds gekijktijdig met hen op, dus kijk af en toe of ze haar belofte houdt.

Heel even raak ik ze uit het oog. En kort daarna plots geen blikjes en geen zak meer in de handen. We zijn geen prullenbak tegengekomen, maar ik heb ze het niet zien neergooien.

Mijn wandeling gaat de zelfde weg terug. Verderop in een geparkeerde aanhangwagen zie ik 2 blikjes en een plastic zak liggen. En wie gooit het daarna wel in de daartoe bestemde vuilnisbak….

Vervelende kinderen

Ik heb behoorlijk vaak last van vervelende kinderen. Pfoei, wat kan ik me er aan ergeren. Ik heb ooit begrepen dat het heel goed is dat ze zich soms vervelen, maar ik kan er zo slecht tegen. Ik doe echt mijn best en besteed extra aandacht, meestal in de vorm van een spelletje, maar kort daarna is de gespannen boog weer verslapt.

Daarbij blijft wat mij betreft de tv uit en wil ik tegen gaan dat ze weer hun iPod, telefoon of tablet pakken. Dat vind ik te makkelijk amusement en is een makkelijke manier van verveling oplossen. Het vraagt doorgaans om weinig creativiteit en het is ook weinig sociaal, zeg ik vanuit de heup geschoten zonder enige wetenschappelijke onderbouwing. Doe een fantasiespel, pak Playmobil, ga naar buiten, grijp een boek, desnoods een stripboek.

Toont zich hier een generatiekloof en peer ik volledig mis?

Er zijn natuurlijk genoeg apps die om creativiteit en uitdaging vragen. Zoals het bewerken van foto’s of filmpjes of het maken van puzzeltjes. Maar vaak verzandt het toch in, op het oog, wat dommige spelletjes. Maar is een potje patience spelen met een fysieke stok kaarten nu zoveel intellectueler? En toch voelt dat laatste, gek genoeg, beter.

En hoe zit het met het sociale aspect. Ik krijg dat beeld niet uit mijn kop van die club vriendinnen die ik met hun zessen in een kroeg zag zitten, de ogen gericht op hun eigen mobiel. Ieder voor zich probeerde waarschijnlijk op Facebook hun volgers de ogen uit te steken door te laten weten hoe gezellig ze wel niet uit zijn. De werkelijkheid leek toch anders.

Is WhatsApp (a) sociaal?

In mijn middelbareschooltijd pompte ik de telefoonrekening van mijn ouders aardig op door met vrienden en vriendinnen veelal langdurig te telefoneren. Dat was een beperkt en select gezelschap. In wat mindere mate kwam ik bij bepaalde vrienden thuis.

Voordeel van WhatsApp is dan weer dat vrij gemakkelijk met een grotere groep contact te onderhouden is. Ook het mengen van jongens en meisjescontacten werkt best goed. Maar is dat net zo sociaal als een echt, IRL,  één-op-één gesprek. Ik gedraag me bovendien bij fysiek contact ook anders dan in een mail.

Nog een ander sociaal aspect: is je verdiepen in een krant erger dan op je tablet (om bijvoorbeeld een krant te lezen)? Of is het afhankelijk van wat je doet? Ik kom er maar niet uit.

Mijn kinderen mogen hun apparaten niet meenemen naar hun kamer bij het naar bed gaan. Dat komt door onmogelijke controle op te lang beeldschermgebruik onder de dekens en ook nog ongewenste prikkeling van de hersenen door wat voor digitale signalen dan ook.

Mijn kinderen vinden ons, denk ik, maar wat vervelende ouders.