Valentijn Top 101

Sky Radio zond gisteren de Valentijn Top 101 uit. In de auto hebben wij een compromis gesloten waarbij we figuurlijk in ‘the middle of the road’ uitkomen. Normaal heb ik uit de linkerboxjes Radio 1 en uit de rechterspeakers BNR, terwijl CNN uit mijn telefoon schalt, maar dat vinden mijn medereizigers ‘geneuzel’.

image

De Valentijn Top 101 dus. ‘Je hebt hem zelf samengesteld’: dikke neus. Het klonk mij eerlijk gezegd in de oren alsof het de gewone programmering was waar tussendoor een vrouwenstem: “nummer 23”, “nummer 12” riep.

Sky Radio doet dat wel vaker, zo’n allertijdenlijstje. Met Kerst uiteraard, hun fijnste dagen. En aan het begin van de zomer. En altijd staat de muziek erin die je de hele dag door al hoort. ‘All day long, never the same song’, jaja, maar wel ‘Every day, the same play’, of zoiets.

In ieder geval kan Coldplay’s ‘Sky Full of Stars’ gemakkelijk in alle drie de lijstjes voorkomen. Is nog toepasselijk ook bij Kerst en de zomer. Ik hoorde hem gisteren in ieder geval in de Valentijneditie op nummer 9.

En wat te denken van ‘It’s a Beautiful Day’ van Michael Bubblé. In de Valentijnshitlijst staat hij op 19, maar is ook vaste prik in de zomerlijst.
Dan hebben het dus over de mooiste liefdesliedjes allerrrrtijden! En zomerliedjes kunnen natuurlijk heel goed over de liefde gaan, maar dan denk ik toch eerder aan nummers als Bad English met ‘Time Stood Still’.

En wat staat op nummer 1: Justin Bieber, uit 2015. Goed historisch besef. En dan die titel, met de ware Valentijngedachte: ‘Love Yourself’.

Wel bloot, niet naakt

Het was altijd even uitleggen na de zomervakantie waarom ik geen witte billen had, maar ik ben er nooit mee gepest of om uitgescholden. Nou hebben we het dan natuurlijk wel over de vrije jaren 80.

Van tientallen meisjes in Tilburg is het leven op zijn kop gezet omdat er naaktfoto’s zijn verschenen op Instagram. En dan hebben we het over de verwarrende jaren 10. Dat heet nu een inbreuk op iemands lichamelijke integriteit, maar ik denk vooral: waar zit die ontzetting in?

Even wat aspecten aan dit fenomeen ‘sexting’. Waarom heet het überhaupt ‘SEXting’ en spreekt het AD over ‘pikante foto’s’? Ik heb ze niet gezien, maar ik begreep dat het vooral om ‘gewoon’ naakt gaat.

Je ziel en zaligheid delen
Een van de facetten van sexting is: jezelf naakt fotograferen en deze aan iemand versturen. Aan de ene kant kun je zeggen: uiterst onverstandig van de meisjes (en jongens). Maar veel tieners laten zichzelf sowieso graag zien, het maken en delen van selfies is daily business. Je ziel en zaligheid (excusez le mot) delen met de wereld is normaal. Dat maakt het heel lastig voor de jeugd, lijkt mij. Vooral omdat YouTube ons ook nog eens bombardeert met video’s met halfblote zanger- en danseressen. Ik zou als tiener ook niet meer weten wat ‘gepast’ is. En het leven is op die leeftijd al zo ingewikkeld. Je moet je zo bloot mogelijk gedragen, moet je zelfs figuurlijk bloot geven op sociale media, maar dat is dan ook opeens de grens.

En natuurlijk komt het voor een groot deel aan op het verantwoordelijkheidsgevoel van de ontvanger van de afbeelding. Geen misverstand daar over. Die moet zich beheersen en gedragen. Zo niet, dan zit daar overduidelijk een fout. Maar voor de ‘deler’ is het natuurlijk pas interessant juist omdat er zo krampachtig over naakt wordt gedaan. En daar kom je volgens mij bij de oorzaak en dus grootste fout.

De ouderwetse jaren 80
Ik had het al even over die heerlijke jaren 80, waarin mijn jeugd zich vrijwel geheel afspeelde. Iets in mij zegt: ‘goh, een bloot meisje, dus…?’ Of verraad ik daarmee dat ik heel ouderwets ben. We hebben allemaal wel erg veel last van preutsheid de laatste 2 tot 3 decennia. De schaamtecultuur werkt dit soort internetpestgedrag, mijns inziens,  behoorlijk in de hand.

image

Douchen na gym: ieuwww
Zelf ging ik, tot ik een jaar of 15-16 was, elke zomer naar het Noordhollandse naaktstrand. Het was inderdaad op school bij het douchen na gymnastiek even uitleggen waarom ik zo ‘rete’-egaal bruin was. Maar er werd niet moeilijk over gedaan. Misschien omdat ik een jongen was, maar ik heb mijn zus er ook nooit over gehoord. Trouwens: douchen na gym, gebeurt dát nog wel? Nee, hè. Ook zo’n doorgeslagen preutsigheidje. Da’s pas vies.

In mijn herinnering zonden mijn leeftijdgenoten vanaf een jaar of 16 ook topless waar ik bij was. Meisjes dus. Dat is sowieso tegenwoordig een zeldzaamheid, heb ik het idee.

En wat te denken van Karin en Mirjam van Breeschoten die eind jaren 80  op 17-jarige leeftijd in de Playboy stonden, nadat ze een paar jaar daarvoor al waren ontdekt op…een naaktstrand.

Schatjes
En dan schiet mij nu opeens ook nog Akkemay Elderenbos te binnen: 15 jaar en op groot scherm in de bioscoop langdurig naakt te zien in de film ‘Schatjes’ begin jaren tachtig. Formeel hebben we het hier dus over kinderporno tegenwoordig.

Kunnen we weer even normaal doen. We geven ons allemaal bloot op internet, maar naakt, dat is vies.

Overtraind?…. mooi!

Ik heb de laatste weken iets te veel trainingen en opleidingen gehad. Ik voel me overtraind, zou je kunnen zeggen. En je gaat je ook wat ergeren aan de maniertjes van trainers en deelnemers. Lollig: een lachend gezichtje in een ‘O’ in je naam op je naambordje. Dat soort dingen.

Eerst maar eens het fenomeen training. Het eerste wat de trainers proberen is om je te overtuigen dat je een held bent dat je aan je zelf wil werken, dat je jezelf wil ontwikkelen. Je bent nu al geslaagd! Maar je bent natuurlijk gewoon een stelletje prutsers bij elkaar. Voordat ik mijn laatste volgers kwijt ben, betrek ik het helemaal op me zelf. Misschien ligt het wel aan mij en heb ik het steeds nodig.

Tel even met me mee: ‘Geef je zelf en de ander een kleurtje en stop mensen in hokjes’, oftewel: ‘Insights’, ‘Van medewerker tot manager’,  ‘Leidinggeven aan een redactie’, ‘Strategische adviesvaardigheden’, ‘Beïnvloedingsvaardigheden’. Het is huilen met de pet. Vaardigheid? Faligheid. Het is niks, het wordt niks, het zal ook niks worden. Ik houd er ook mee op.

Doe mij gewoon een training lekker praktisch bezig zijn. Leer mij hoe ik sociale media moet monitoren, hoe ik dat kan omzetten in een aantrekkelijke website. (Oei, eng, neigt naar strategisch bezig zijn). Hoe een contentmanagementsysteem werkt, hoe je een goede blog schrijft, hoe je vindbaar bent in Google: prima. Maar leer mij niet om anderen iets te laten doen, te beïnvloeden. En al helemaal niet in een rollenspel! Ieuwww.

image

Ik zie op LinkedIn trouwens ook dat ik nog ‘Creatief en effectief denken’ heb gedaan. Dat moet wel in een diepe identiteitscrisis zijn geweest. Of er was ergens geld over. Ik durf te stellen dat mijn creativiteit behoorlijk goed mee kan, hoewel de dalende aantallen bloglezers misschien een indicatie moeten zijn. Maar ik houd vol!

Dan toch ook nog even mijn trainings-topergernis: ‘mooi’. Bij de cursus ‘train de trainer’ leren ze dat: “zeg als iemand iets opmerkt altijd: ‘mooi’.” “Mag ik naar de wc?” “Hm… mooi…” En als je een goede bent, kijk je even naar het systeemplafond van het zaaltje in een te duur zalencentrum met slappe kroketten als lunch en kijk je wat filosofisch. Haal het bedrag dat op je bankrekening gestort krijgt voor je: “mooi.”

Nou is het woord ‘mooi’ ook aan het devalueren. In ‘Heel Holland Bakt’ zijn de baksels ook ‘mooi’. En dat het er niet uit ziet en alles instort maakt niet uit. Nee, “de smaak is mooi”. Ja, natuurlijk, en ik zie de geur van bloemen, ruik het licht van de zon en proef jouw gezicht. Wat een poëzie!

Kortom: ‘mooi’ wordt het ban-woord van 2016. Kunnen we dat afspreken? … Mooi.

Geschiedenis om te leren

Normaal heb ik een hekel aan mensen die zeggen: ‘been there, done that’, oftewel:  ‘ik weet wel hoe dat gaat’. Deze arrogantie zou ik bij politici toch graag wél terug  zien. In ieder geval dat ze iets doen met de geschiedenis.

Eind jaren 80 begin jaren 90 waren unieke momenten in de wereldgeschiedenis. De muur was gevallen en de Koude Oorlog voorbij. We weten allemaal wat er medio jaren 90 is gebeurd: landen maakten zich los van anderen, verklaarden zich onafhankeljk. Servië voelde zich (onder andere) bestolen van de inkomsten die het als deel van Joegoslavië onder Tito nog wel kreeg uit het toerisme in Kroatië en begon een oorlog.

Uiteindelijk leidde de Balkanoorlog toen tot een enorme stroom vluchtelingen. Komt bekend voor, hè. Het laatste vluchtelingenkamp bij Nijmegen stamt uit die periode. De vreugde over de verwachte wereldvrede verdampte vlug.

Wat waren we blij dat eind 2010 door de zelfverbranding van een fruithandelaar in Tunesië een golf aan volksopstanden door Noord-Afrika en het Midden-Oosten ging. De Arabische Lente voelde als een zwoele zomeravond. Maar het cynische is dat het gebrek aan dictators nu voor een chaos zorgt en voor miljoenen mensen op drift.

En toch staan we nu allemaal weer met een verrast gezicht toe te kijken.

Terzijde: de termen ‘vluchteling’, ‘asielzoeker’ en ‘migrant’ worden nogal door elkaar gebruikt. Ik hoorde op de radio correspondent Joost van Egmond spreken over migranten in plaats van vluchtelingen. Lijkt mij objectief gezien een juiste typering. Het blijft toch lastig om dat van een afstand te bepalen of het echt vluchtelingen betreft. Migrerende mensen zijn het in ieder geval.

Hopen dat we nu niet de zelfde fouten maken als toen andere migranten hier in de jaren 70 en 80 kwamen en laten we ze zo snel mogelijk opnemen in de samenleving.

Eigenlijk hadden wij dit als ‘het Westen’ in dit geval al begin vorige eeuw moeten bedenken toen we een liniaal op de kaart van Afrika legden, lijnen trokken en landen maakten in plaats van ze lieten ontstaan. Ik neem niet aan dat we die fout nog een keer ergens maken.

Felix Rattenberg

Wat was Felix Rottenberg nou van plan? Wil hij alvast voorsorteren op de keuze van een nieuwe lijsttrekker? Was hij tegen VN-journalist Max van Weezel gewoon lekker aan het kletsen een beetje vergezichten aan het schetsen over hoe de PvdA er eigenlijk uit moet zien? Ik heb het interview zelf niet gelezen, maar alleen de spin-offs gehoord.
Ik heb zelf bij de radio gewerkt en daar was een interview een interview. Daar kon eigenlijk niks uit, tenzij opgenomen. Gezegd is gezegd. Bij de schrijvende pers is dat meestal ook het geval, maar daar is alltijd wel wat te marchanderen.
Rottenberg heeft dat interview, naar goed gebruik, neem ik aan dus zelf nog gelezen. En wat dacht hij toen: “Mensen snappen wel dat ik maar wat voor me uit kletste?” Lijkt mij nogal naïef voor iemand die ook in de journalistiek heeft gewerkt. Of heeft hij nu ruzie met Van Weezel over de weergave?
Ik kan niet anders concluderen dan dat hij Samsom echt kwijt wil. Maar dat zal hem zijn eigen kop wel eens kunnen kosten.

Terug naar de natuur

‘Huisje midden in het bos’ heet het. Of dat nu de naam is die HappyHome er aan heeft gegeven, weet ik niet. Maar het staat absoluut midden in het bos. In Tsjechië. Waar ze nog oerbossen hebben, dus daar is geen sprake van geplante boompjes tussen houten palen in fietsbanden, zoals in Nederland. Dit is serieuze poep.

Een week lang zaten we er. En ik ben er achter gekomen: ik ben geen natuurmens, geen bosman.

image

In ons thuis in 033 word ik vanaf half vijf gewekt door een haan bij onze achterburen. Een vreselijk landelijke reden om je raam ‘s nachts dicht te moeten hebben. Gelukkig heeft het monotone geluid van asfalt van de A1 onder de zomerbanden met af en toe een optrekkende Harley een rustieke werking. Maar in Hurký was het stil, doodstil. Je kunt dus met raam open slapen… denk je.

Totdat opeens een dennenappel op het metalen dakje van het schuurtje valt en je rechtop in je bed zit. Daarnaast is heel Duckstad neergestreken bij het vennetje iets verderop, dus vanaf half vijf is het een gekwetter en gekwek van jewelste. Als de horde niet eerder is opgeschrikt dooor een vos. De witte reigers (ooievaars maken namelijk niet zo’n schel geluid, weet ik inmiddels) gaan de hele nacht door.

Om half vier maandagnacht denken we getuige te zijn van de rituele slacht van het jongste kind van de boerenburen die 400 meter verderop wonen. Maar het is een vrolijke, of boze reiger.

En dan de klapper woensdagnacht: blik op de klok: 2.43 uur. Een auto? Ja, ik hoor een auto over het pad. En hoor ik gepraat? Yep, positive. Ik sluip naar het raam. Verderop staat op de verlaten landweg een auto. Shit! Muizen, zwijnen zijn lief, reigers lachwekkend. Dit is niveautje ‘Blair Witch Project’. Dit is uit de categorie bloeddorstige clowns, motorzagen, hakbijlen, Chucky.

Wat doen deze mensen op dit uur, midden in het bos? Ik zie een kolom licht uit een zaklantaarn naar het watertje lopen. Daarna is het een uur stil, afgezien van mijn hart in mijn keel. En de dennenappels. Om 3.45 uur hoor ik de autoportieren weer slaan en rijd de auto weg. Een spookachtig licht in onze kamer achterlatend.

Voordat de muizen beginnen met knagen knrg, knrg, knrg onder het dak nog maar even mijn ogen dicht. HappyHome, wie verzint die naam, HappyHome?

Niet mijn comfortzone

Niet mijn comfortzone: hardlopen op een verlaten landweg, auto rijdt stapvoets voorbij met daarin twee pitbullachtige honden. Een goed scenario voor een horrorfilm.

De zilverkleurige Volkswagen Golf type IV stopt 100 meter verderop. Waarschijnlijk een fijne plek om je honden uit te laten omdat er… geen hond in de buurt is. Of… omdat je honden nog één onderdeel missen voor hun gevechtstraining: bewegend target.

Mijn hartslagmeter piept, slechts deels omdat ik mijn pas versnel. Ik ben er voorbij, luister nog goed of ik geen nagels op asfalt hoor krassen achter me van een pitbull die zich afzet voor zijn katachtige sprong.

Ik heb het overleefd. De ademhaling kan weer naar 3 passen in, 3 passen uit.

Rozijnenouders

Ik wilde een Grifter of een BMX en ik kreeg een Rampar-crossfiets. Ik wilde snoep, maar kreeg rozijntjes. En toch snap ik mijn ouders volledig, nu ik zelf ouder ben. We maken elkaar helemaal gek door te willen dat je kind niet gepest wordt omdat hij/zij niet meedoet, maar meegaat met de stroom.

image

Deze week heb ik twee avonden meegelopen met de Avondvierdaagse. Ik wist niet wat ik meemaakte. En ik kan me niet herinneren dat het bij mijn eigen Avondvierdaagse 30 jaar terug ook zo was. De zakdoek met de citroen en de pepermunt ontbrak gelukkig ook niet in het straatbeeld, maar was in de minderheid.

Ondanks de oproep van school om voooral GEZONDE snacks voor onderweg mee te nemen, bulkten de kinderen van de zoetigheid. Zakken en trommels vol. Energie is handig voor een forse inspanning, maar het leken wel allemaal ADHD’ers, of gabbers onderweg naar Terrordome VI. Terwijl deze kinderen toch niet erg gewend zijn aan beweging, waren ze nu niet moe te krijgen, stijf van de suiker.

image

Onze kinderen gingen op pad met een rolletje Dextro en een bakje met stukjes komkommer. Suuuffff.

En welke ouder je er ook over sprak, men keurde het af, maar ja ‘je wilt toch niet dat je kind buiten de boot valt doordat hij niet meedoet’. En zo gaat het ook op een schoolreisje waar snoep wordt afgeraden. En daarom beschikken de kinderen, naast beroerde gebitten, over onnodig dure telefoons of andere apparaten. Allemaal bang dat je kind er een van de rekening wordt. Als je de rekening maar betaalt, zullen we maar zeggen.

Je wilt al die mensen die daar nu zo in mee gaan graag op een dag bij de tand- of andere arts uitlachen. Tenminste, dat heb ik dan sterk. Maar laat ik me er niet op verheugen. Dat gebeurt dan ook weer niet.

En toch weiger ik voor de bijl te gaan, dan maar liever een rozijnenouder.

Kinder treintraumaatje

Een heikel momentje voor een kereltje op het station. Het gebeurt in enkele seconden. Ik, met V. op het perron. Vrouw met fiets vraagt verderop aan mensen of de betreffende intercity naar Den Haag gaat. Nou, nee, dat geeft het aanwijsbord boven het perron ook aan. De vrouw twijfelt even, maar stapt toch in, in de IC naar Rdam. Het is te ver weg om hier nog reddend op te kunnen treden.

Plots komt vader met zoontje (9-10) aanrennen, stapt ook nog snel bij zelfde deuren in, tijdens het fluiten. Reconstruerend, denk ik dat de man vervolgens aan de vrouw vraagt: “Trein naar Rotterdam?” Vrouw: “Nee, Den Haag.” (ten onrechte dus). Opeens springt het jongetje er namelijk weer uit. En dan sluiten de deuren definitief: zoontje op perron, vader binnen. Jongen, begrijpelijk, direct in paniek. Op die  manier heb ik ook een keer een bejaard echtpaar op het traject Assen-Zwolle gescheiden zien worden, maar dat is toch minder erg.

En daar komt TREINENMAN! Ik dus. Ik roep naar de conducteur die de laatste deur wil sluiten: “Stop! Er staat een jongetje op het perron en zijn vader is binnen. Ontgrendel de deuren, goede man!”. Terwijl de coducteur alsnog de deur ontgrendelt, ik het applaus van de mensen in de trein en de rest van het station in ontvangst neem, zorgt V. voor de eerste trauma-opvang door het jongetje te helpen de deur ook echt te openen en hem met zijn vader te herenigen. Niet onbelangrijk.

En de vrouw die ten onrechte het jongetje heeft laten uitstappen ziet haar kans om er als een dief in de nacht vandoor te gaan en helemaal aan het eind van het perron te gaan staan wachten. Op haar trein naar Den Haag. Met het hoofd gebogen…

Even een toontje lager…

Wanneer sta je hoger in aanzien: met een gitaar of met een blokfluit?

Geïntrigeerd heb ik de afgelopen dagen rondgekeken op het Conservatorium Amsterdam. Mijn zoon van 11 had er een concours voor blokfluiten. Tussen alle deelnemers door scharrelden de studenten rond, die normaal de kantine voor zichzelf hebben.

Normaliter zijn blokfluitisten er wel uit te pikken. Meestal de kortharige, grijzige dames met katoenen tasje en de kinderen. Bij dit internationale concours bleek dit wel wat lastiger. Zeker wanneer het publiek gemengd is met de studenten. Er zaten verdomd hippe lui tussen. Iets wat tegendraads is aan het wat muffige imago van de blokfluit.

In ieder geval: rondkijkend op het Conservatorium vroeg ik me af hoe onder de studenten wordt gekeken naar bijvoorbeeld die blokfluiters. En: is er een pikorde in de muziekwereld en wat is die? Wie staat het hoogst in aanzien binnen de instelling. Is het die baardige basspeler of is het die guitige gitarist? Of is dit een harmonieuze wereld, terwijl de concurrentie moordend is.

Intrigerend was het zeker, maar ook bewonderenswaardig. Je kunt voor gemak gaan en de HEAO kiezen of eventueel Bedrijfskunde of Rechten, maar je passie volgen terwijl je weet dat de kans niet zo groot is dat je er later met gemak je brood mee verdient. Dat vind ik dapper. En daar ga ik, met mijn grote bek, graag een toontje lager van zingen en slik ik mijn valse noten een keertje in.

P.S. Mijn zoon werd 4e van de 11. Voor iemand die 10 minuten per dag oefent, is dat ook bewonderenswaardig. Eigenlijk was hij beter dan de nummer 3, maar vooruit. Hier zijn optreden: https://youtu.be/vuiHjP4wLrc