Kind, verveel je nou eens!

Deze vakantie bestond voor ons uit een wilde zoektocht en een experiment. Het werd een safari naar de zelfstandigheid en verantwoordelijkheid van onze kinderen. We lieten deze zomer het schermgebruik van de kinderen namelijk wat meer vrij. Dus geen tikkende en piepende eierwekkers op de achtergrond.

Alvast een waarschuwing vooraf: ik zit weer op mijn stokpaardje over scherm- en smartphonegebruik door de jeugd van tegenwoordig, terwijl ik inderdaad zelf achter mijn eigen scherm zit.

We zaten deze weken in een voor ons overbekende omgeving in de Kop van Noord-Holland, dus de dagen vullen met ruige ontdekkingstochten? Nee, dat zat er gewoon niet in. Er werd echt veel discipline van ze gevraagd.

Daarnaast was het weer maar matigjes strand- of fietswaardig, dus we zaten veel om en rond ons huis.

IRL hutten bouwen

Toegegeven, het zou nog iets dramatischer zijn als de kinderen vervolgens alleen maar kiezen voor het kijken naar slechte YouTube-filmpjes en het lezen van klagerige blogs; voor een groot deel bouwden ze in Minecraft aan een gezamenlijke wereld. Er zit dus wel iets inventiefs in, je zou er zelfs ‘samen spelen’ in kunnen zien, maar toch. De tijd van ‘in real life’ hout sprokkelen en hutten bouwen, op verkenning door de bossen is, denk ik, gewoon voorbij.

Ok, soms pakten ze een analoog spel uit de kast, al dan niet op mijn initiatief, en ze hebben zowaar een boek gelezen. En ik kreeg ze een paar keer mee om te zwemmen in een fantastisch ruige Noordzee. Maar per dag gaan er toch 4-5 uur op aan turen op je telefoon, waarbij je als ouder ook nog eens niet altijd goed ziet wat er gebeurt.

Makkelijk vermaak

Is dat erg? Of je nu patience speelt met echte kaarten, een boek leest of iets op je smartphone doet? Mijn grootste angst is dat de creativiteit verloren gaat; het is zulk gemakkelijk, laagdrempelig ‘vermaak’ en doorgaans ook erg ego- en solistisch, waarbij je met iedereen contact hebt, maar je afsluit voor de mensen om je heen.

Ik ga echt niet zover als sommigen die Lego met bouwinstructie erbij ook al de doodsteek vinden voor creatief vermogen, maar iets anders met je vingers doen dan swipen, zou ik best toejuichen.

Of beter:… verveel je… hang op de bank… kijk lusteloos voor je uit… luister muziek… fiets een rondje… doe op je kamer alsof je radio-dj bent door muzieknummers aan en af te kondigen (ik ken de stakkers). Alles omwille van de creativiteit.

DDT van de 21e eeuw

Zijn er nou niet meer ouders die dezelfde zorgen hebben als ik. Of zitten die intussen zelf aan de ontbijttafel met de tablet op schoot. En zeggen zonder hun ogen van het scherm te halen: “Oh, ik zie dat je een 8 hebt gehaald voor Nederlands.” Je kúnt het ook vragen. Of wandelen ze met hun kind door het park gefocust op het 5 inch schermpje, terwijl hun kind voor het eerst “mama” zegt. “Ja, mooi he, pattepoef, maar nu even stil.”

Misschien kun je mij verwijten dat ik zelf te weinig afleiding en vermaak aanbied aan de kinderen (11, 13 en 15). Dat ik het voorbeeld moet geven of ze moet inspireren. Ik probeer echt wel om leuke dingen met ze te doen. Maar er moet ook opgeruimd worden, gewassen, afgewassen en -gedroogd, de hond uitgelaten enz.

En de vraag is natuurlijk ook hoe goed of slecht veelvuldig schermgebruik is. Naast ongetwijfeld het verslavende aspect en de mentale druk om altijd ‘online’ te zijn, wat veel jongeren al richting een burn out schijnt te duwen. Ik denk dat we die vraag pas over 20 jaar goed kunnen beantwoorden.

Net zoals het enkele jaren duurde voordat we erachter kwamen dat DDT niet alleen tot gezondheidsproblemen bij ongedierte leidde en asbest inhaleren bij nader inzien toch maar werd ontraden, denk ik er achteraan.

Tot 5 uur online. Ik.Vind. Dat. Niet. Normaal.

Wij zijn best strikt, zeker. En gelukkig zag ik de koning in zijn meest recente interview hetzelfde zeggen, dus ik ben in goed gezelschap.

Ik hoor van mijn kinderen dat vrienden en vriendinnen wel eens tot 5 uur ‘s nachts online te vinden zijn. Ik.Vind.Dat.Niet.Normaal. Als je eigenlijk 9-10 uur slaap nodig hebt. Bij ons blijven apparaten om die reden beneden en gaan niet naar de slaapkamer. Het zou het al flink makkelijker maken als andere ouders daar net zo consequent in zijn als wij. Al is het maar om te voorkomen dat mijn kinderen de doetjes van de klas worden. Maar onder het mom: “hij heeft geen wekker (😐),” heb ik weinig hoop.

Lieve lezers, reguleren jullie dat enigzins en hoe? Mag een smartphone wel mee naar de slaapkamer, of waarom juist niet?