Niet mijn comfortzone

Niet mijn comfortzone: hardlopen op een verlaten landweg, auto rijdt stapvoets voorbij met daarin twee pitbullachtige honden. Een goed scenario voor een horrorfilm.

De zilverkleurige Volkswagen Golf type IV stopt 100 meter verderop. Waarschijnlijk een fijne plek om je honden uit te laten omdat er… geen hond in de buurt is. Of… omdat je honden nog één onderdeel missen voor hun gevechtstraining: bewegend target.

Mijn hartslagmeter piept, slechts deels omdat ik mijn pas versnel. Ik ben er voorbij, luister nog goed of ik geen nagels op asfalt hoor krassen achter me van een pitbull die zich afzet voor zijn katachtige sprong.

Ik heb het overleefd. De ademhaling kan weer naar 3 passen in, 3 passen uit.

Rozijnenouders

Ik wilde een Grifter of een BMX en ik kreeg een Rampar-crossfiets. Ik wilde snoep, maar kreeg rozijntjes. En toch snap ik mijn ouders volledig, nu ik zelf ouder ben. We maken elkaar helemaal gek door te willen dat je kind niet gepest wordt omdat hij/zij niet meedoet, maar meegaat met de stroom.

image

Deze week heb ik twee avonden meegelopen met de Avondvierdaagse. Ik wist niet wat ik meemaakte. En ik kan me niet herinneren dat het bij mijn eigen Avondvierdaagse 30 jaar terug ook zo was. De zakdoek met de citroen en de pepermunt ontbrak gelukkig ook niet in het straatbeeld, maar was in de minderheid.

Ondanks de oproep van school om voooral GEZONDE snacks voor onderweg mee te nemen, bulkten de kinderen van de zoetigheid. Zakken en trommels vol. Energie is handig voor een forse inspanning, maar het leken wel allemaal ADHD’ers, of gabbers onderweg naar Terrordome VI. Terwijl deze kinderen toch niet erg gewend zijn aan beweging, waren ze nu niet moe te krijgen, stijf van de suiker.

image

Onze kinderen gingen op pad met een rolletje Dextro en een bakje met stukjes komkommer. Suuuffff.

En welke ouder je er ook over sprak, men keurde het af, maar ja ‘je wilt toch niet dat je kind buiten de boot valt doordat hij niet meedoet’. En zo gaat het ook op een schoolreisje waar snoep wordt afgeraden. En daarom beschikken de kinderen, naast beroerde gebitten, over onnodig dure telefoons of andere apparaten. Allemaal bang dat je kind er een van de rekening wordt. Als je de rekening maar betaalt, zullen we maar zeggen.

Je wilt al die mensen die daar nu zo in mee gaan graag op een dag bij de tand- of andere arts uitlachen. Tenminste, dat heb ik dan sterk. Maar laat ik me er niet op verheugen. Dat gebeurt dan ook weer niet.

En toch weiger ik voor de bijl te gaan, dan maar liever een rozijnenouder.

Kinder treintraumaatje

Een heikel momentje voor een kereltje op het station. Het gebeurt in enkele seconden. Ik, met V. op het perron. Vrouw met fiets vraagt verderop aan mensen of de betreffende intercity naar Den Haag gaat. Nou, nee, dat geeft het aanwijsbord boven het perron ook aan. De vrouw twijfelt even, maar stapt toch in, in de IC naar Rdam. Het is te ver weg om hier nog reddend op te kunnen treden.

Plots komt vader met zoontje (9-10) aanrennen, stapt ook nog snel bij zelfde deuren in, tijdens het fluiten. Reconstruerend, denk ik dat de man vervolgens aan de vrouw vraagt: “Trein naar Rotterdam?” Vrouw: “Nee, Den Haag.” (ten onrechte dus). Opeens springt het jongetje er namelijk weer uit. En dan sluiten de deuren definitief: zoontje op perron, vader binnen. Jongen, begrijpelijk, direct in paniek. Op die  manier heb ik ook een keer een bejaard echtpaar op het traject Assen-Zwolle gescheiden zien worden, maar dat is toch minder erg.

En daar komt TREINENMAN! Ik dus. Ik roep naar de conducteur die de laatste deur wil sluiten: “Stop! Er staat een jongetje op het perron en zijn vader is binnen. Ontgrendel de deuren, goede man!”. Terwijl de coducteur alsnog de deur ontgrendelt, ik het applaus van de mensen in de trein en de rest van het station in ontvangst neem, zorgt V. voor de eerste trauma-opvang door het jongetje te helpen de deur ook echt te openen en hem met zijn vader te herenigen. Niet onbelangrijk.

En de vrouw die ten onrechte het jongetje heeft laten uitstappen ziet haar kans om er als een dief in de nacht vandoor te gaan en helemaal aan het eind van het perron te gaan staan wachten. Op haar trein naar Den Haag. Met het hoofd gebogen…