Mooi, weer lopen, mooiweerloper!?

Zo op driekwart kreeg ik een visioen van een katholieke kerk. Ok, het is wat overdreven, want het was gewoon  een slechtbrandende open haard ergens in de wijk, die rook als wierook. Maar wat ging het lopen moeizaam vandaag. Alsof ik door een moeras rende. Ik worstelde mij van ijkpunt naar ijkpunt.

Het was zulk mooi weer! Eindelijk weer lopen. Dacht ik. Na anderhalve week regen en wind en dus even een grote voorkeur voor de hometrainer binnen, ging ik de straat weer op om te rennen. En dan zoeken naar smoezen: ‘ander tijdstip van lopen’, ‘te erg bevroren langs het voetbalveld die morgen’, maar het wilde gewoon niet. Spieren moe, ademhaling te snel.

Toch was mijn tijd aan het eind van mijn loopje niet heel beroerd. Mijn hartslag was iets boven gemiddeld (155-160) geweest. Toch denk ik dat de 2 (home)trainingen die ik op de fiets binnen had gehad, mijn loopvemogen niet ten goede zijn gekomen. En ik moet zeggen dat het op een hometrainer ook lastig is om je hartslag naar die 80% van je max te krijgen. Alsof het veel meer moeite kost: zwaarste stand en dan nog stevig omwentelingen maken.

En nu opladen voor de volgende keer mooi weer rennen. 

Universele beugelbekkies

De timelines in Facebook en Instagram van mijn dochter blinken van de selfies. Niet alleen van haar zelf, hoor. En dat blinken zit hem vooral in het ijzerwerk in de monden. Eigenlijk elke nog-net-geen-tiener is tegenwoordig opgetuigd met een beugel. Ook mijn andere kinderen (8 en bijna 11) zijn door de reguliere tandarts nu al verwezen naar de orthodontist. Ik krijg daar een beetje een vieze smaak van in de mond.

DSC_4903

Ook ik heb als tiener een paar jaar van mijn leven opgeofferd aan een goed gebit later. Helaas vergat de man om mij na de behandeling een simpel spalkje te geven, dus mijn vaders genen dachten: ‘fuck you, die hoeksnijtanden draaien we gewoon weer terug.’ Over mijn dubbeldekkend ondergebit zwijg ik al helemaal.

Maar misschien is het kift dat ik wat kritisch ben op de orthodontie, omdat ik in de gevoelige leeftijd van 15-16 het slachtoffer was. Ik vind het alleen ergens jammer dat iedereen tegenwoordig dezelfde rij tanden heeft staan. Sommige monden worden haast opgerekt zodat er geen korte ronding meer in je bovenrij zit, maar een rechte rij van alle snijtanden en dan pas een bochtje bij de hoektanden. Een beetje als een breedbek lachspiegel. Doorgaans keurig hoor, maar ook wel een beetje saai.

Toch eens nagevraagd bij onze tandarts of zij aandelen had bij de beugelboer, omdat vroeger toch echt niet iedereen naar de ortho hoefde. Ze lachte als een boer met … Maar die beugelman heeft het goed voor elkaar, hoor. In totaal denk ik dat hij een stoel of 10 tegelijk kan behandelen. Het personeel loopt rond op kekke witte sneakers, met mooie strakke polootjes en allemaal een witte broek. Dokter Ortho loopt zelf langs de stoelen om een goedkeurende blik te werpen in de monden van die tieners die allemaal hopen dat hij de verlossende woorden zal spreken: ‘het is volbracht.’

facings-2

Maar mijn tandarts zei mij dat als je er nu niets aan doet, kinderen later last kunnen krijgen van hun gebit. Ik vraag me werkelijk af of dat het geval is. Hoeveel beugellozen uit de jaren 80 hebben nu last van hun gebit om die reden? Maar ok, dan maar: baat het niet, dan schaadt het niet. Zolang de verzekering het goed vindt. En gezien het gelukkige, gebruinde gezicht met hip brilmontuur van de orthodontist, schaadt het zeker niet.

Alvast een duurzaam ‘sorry’ voor het nageslacht

Sinds begin van dit jaar doen wij het op één schaal-12-ambtenareninkomen. Na lang wikken en wegen besloot V. te stoppen met werken. De weegschaal was niet meer in evenwicht. Het leverde dan wel een iets dikkere portemonnee op, maar het gezinsleven en (minder van belang) het huishouden leden er beduidend onder. Er was geen sprake van weekend maar van werkend (beetje moeilijke woordgrap, maar op je toetsenbord scheelt het 1 kleine vertyping, ). Dus nu met de hand op de knip door het leven, maar wel met een veel hechter gezin, dus aan alle kanten de moeite waard.

Even voor de duidelijkheid: deze beslissing was niet genomen op basis van conservatieve gedachten over het gezin. Ik had best een werkdag willen inleveren als dat het had opgelost, maar daarmee was het niet anders geworden. En het is bij ons ook niet zo dat een proper huis afhankelijk is van de vrouw. Maar de combinatie van én werker én werkster én vader én partner was niet naar tevredenheid in te vullen. En datzelfde gold voor V.

Maar goed, het gezin onderhouden met minder geld. Het went. De muzieklessen kunnen doorgaan, we eten elke avond warm. We hebben gelukkig in de familie een huisje aan de kust waar we in vakanties terecht kunnen. Die te grote auto hadden we al en het is erg onverstandig om die nu van de hand te doen. Maar het is voor mij wel even zoeken naar of ik in de maand een keer met vrienden ga eten, of dat ik liever ga golfen. Als ik het zo lees staat het er vrij decadent overigens. Om voor de duidelijkheid iets concreter te worden: ik heb 75 euro voor mezelf per maand vrij te besteden.

Op veel vlakken redden we het juist met minder. V. is een echte koopjesjaagster. De kosten voor boodschappen zijn bijna gehalveerd. Hadden we dit maar paar jaar eerder gedaan, toen we nog tweeverdieners waren, dan waren we nu rijk!

Het betekent echter wel dat wij geen bijdrage leveren aan enig duurzaamheidsinitiatief. Leuk, die nieuwe natuurwinkel in het winkelcentrum, maar sorry. Ik vrees dat ik ook wat kledingfabrieken in Bangladesh in stand houd. Sorry. Later bij Petrus zal ik er ook eerlijk over zijn: ‘ja, ich habe es gewusst’.  

    

BNR als Radio De Vrije Keizer

“Het is een prachtige dag om te kraken, maar niet om te kronen.” Dat zei Hanneke Groenteman als presentatrice van STAD Radio Amsterdam bij de inhuldiging van prinses Beatrix tot koningin in 1980. De autoriteiten bestempelden die uitspraak, die je eerder op een illegale krakerszender verwachtte, als een oproep tot ongeregeldheden, die er ook in grote getalen kwamen.

image

Hoewel je je kunt afvragen of Groenteman aan krakersgeweld heeft bijgedragen, houd ik niet zo van participerende journalistiek op deze manier. Toen ik bij de NOS werkte had ik zelf ook wel een bepaalde kritische, vooringenomen, houding tegenover het asielbeleid van Nawijn en Verdonk, wat ik achteraf beschouwd niet goed acht.

Die rellen op Koninginnedag1980 leverden overigens wel een historisch hilarisch stukje tv op waar wij thuis nog altijd hard om kunnen lachen: koningin Juliana die tot twee keer toe ietwat senielig in de microfoon schreeuwt omdat ze anders niet verstaanbaar zou zijn: “zojuist…. ZOJUIST…heb ik afstand gedaan van de troon.” Maar dat terzijde. Je moet de beelden erbij zien.

Al een paar jaar loop ik tegen een ander aspect aan van objectieve berichtgeving, dat me een wat vieze smaak geeft. Ik ben zelf echt niet zo autoriteitsgevoelig, sterker nog, ben er nogal eens wars van (vooral uniformen en zo), maar ik erger me dus groen en geel aan zogeheten ‘flitsinformatie’. Als een vlotte, jonge, muziekzender dergelijke informatie verspreidt, dan kan ik me er nog iets bij voorstellen, maar dat ook een nieuwszender zich daar aan zondigt, nee.

image

BNR Nieuwsradio, dat een leuke, frisse nieuwszender is en dat het met beperkte middelen echt goed doet, vindt dus blijkbaar dat ze het nodig hebben. Aan het eind van het nieuwsbulletin volgt een overzicht van de flitsers. Kortom: waar moet je oppassen dat je niet op de bon wordt geslingerd omdat je te hard rijdt. Proef ik in: op andere plekken kun je wat meer risico nemen en is het veilig om je niet aan de wet te houden. Dat ‘veilig’ gebruik ik natuurlijk niet toevallig.

Ik zie dergelijke informatie verder gaan dan een stukje burgerlijke ongehoorzaamheid. En een nieuwszender is daar ook het gewenste medium niet voor. Dit is in mijn optiek een oproep om mensen zich onwettig te laten gedragen. Natuurlijk is het vervelend als je een bekeuring krijgt en die kunnen fiks oplopen, maar de essentie is: je hebt hem niet zomaar gekregen. Je hebt iets gedaan dat niet mag. Waarvan het parlement, dus het Nederlandse volk, heeft gezegd: wij spreken met elkaar af dat er niet harder mag worden gereden. Vooral om veiligheids- en milieuredenen. Pathetisch gesteld kun je het als ondermijning van de rechtsstaat zien. BNR als de anti-autoritaire Radio De Vrije Keizer.

Vervelende kinderen

Ik heb behoorlijk vaak last van vervelende kinderen. Pfoei, wat kan ik me er aan ergeren. Ik heb ooit begrepen dat het heel goed is dat ze zich soms vervelen, maar ik kan er zo slecht tegen. Ik doe echt mijn best en besteed extra aandacht, meestal in de vorm van een spelletje, maar kort daarna is de gespannen boog weer verslapt.

Daarbij blijft wat mij betreft de tv uit en wil ik tegen gaan dat ze weer hun iPod, telefoon of tablet pakken. Dat vind ik te makkelijk amusement en is een makkelijke manier van verveling oplossen. Het vraagt doorgaans om weinig creativiteit en het is ook weinig sociaal, zeg ik vanuit de heup geschoten zonder enige wetenschappelijke onderbouwing. Doe een fantasiespel, pak Playmobil, ga naar buiten, grijp een boek, desnoods een stripboek.

Toont zich hier een generatiekloof en peer ik volledig mis?

Er zijn natuurlijk genoeg apps die om creativiteit en uitdaging vragen. Zoals het bewerken van foto’s of filmpjes of het maken van puzzeltjes. Maar vaak verzandt het toch in, op het oog, wat dommige spelletjes. Maar is een potje patience spelen met een fysieke stok kaarten nu zoveel intellectueler? En toch voelt dat laatste, gek genoeg, beter.

En hoe zit het met het sociale aspect. Ik krijg dat beeld niet uit mijn kop van die club vriendinnen die ik met hun zessen in een kroeg zag zitten, de ogen gericht op hun eigen mobiel. Ieder voor zich probeerde waarschijnlijk op Facebook hun volgers de ogen uit te steken door te laten weten hoe gezellig ze wel niet uit zijn. De werkelijkheid leek toch anders.

Is WhatsApp (a) sociaal?

In mijn middelbareschooltijd pompte ik de telefoonrekening van mijn ouders aardig op door met vrienden en vriendinnen veelal langdurig te telefoneren. Dat was een beperkt en select gezelschap. In wat mindere mate kwam ik bij bepaalde vrienden thuis.

Voordeel van WhatsApp is dan weer dat vrij gemakkelijk met een grotere groep contact te onderhouden is. Ook het mengen van jongens en meisjescontacten werkt best goed. Maar is dat net zo sociaal als een echt, IRL,  één-op-één gesprek. Ik gedraag me bovendien bij fysiek contact ook anders dan in een mail.

Nog een ander sociaal aspect: is je verdiepen in een krant erger dan op je tablet (om bijvoorbeeld een krant te lezen)? Of is het afhankelijk van wat je doet? Ik kom er maar niet uit.

Mijn kinderen mogen hun apparaten niet meenemen naar hun kamer bij het naar bed gaan. Dat komt door onmogelijke controle op te lang beeldschermgebruik onder de dekens en ook nog ongewenste prikkeling van de hersenen door wat voor digitale signalen dan ook.

Mijn kinderen vinden ons, denk ik, maar wat vervelende ouders.

Dikke darters

Het zijn niet de jongens die als eerste bij gym werden gekozen, of op de dansvloer. De darters die deze week voor de PDC-wereldtitel strijden zijn bijna aandoenlijk met hun XXXL shirts om hun buiken te verbergen. Ik heb nog niemand in een gewone, of desnoods wat vlottere slimfit, blouse gezien in Alexandra Palace. De armen zijn doorgaans ook nog eens bedekt met tatoeages. En foute kapsels zijn verplicht.

Een paar jaar geleden was er een man die rechtstreeks uit de oertijd weggelopen leek te zijn. Overal waar je keek, zag je haar. Volgens mij is hij, weinig verrassend, een keer met ademhalingsproblemen neergestort op het podium. De cholesterolhappen uit de kroeg smaken natuurlijk ook te lekker.

image

Het is vooral schattig als darters van blijdschap gaan springen. Eergisteren zag ik het Van Barneveld doen na zijn gewonnen kwartfinalewedstrijd. Het deed me denken aan de manier waarop Dik Trom holt in de gelijknamige film, die ik toevallig ook deze vakantie zag. Motorisch is het allemaal niet erg soepeltjes. Trouwens: volgens mij maakt Van Barneveld ooit reclame voor een haargroeimiddel. Daar is niet veel overgebleven.

Maar goed:er is nog geen Ronaldo of Nadal-achtig type gesignaleerd. Heeft het er mee te maken dat het niet echt een sportieve sport is? Het gaat niet om een getraind gespierd lichaam, het draait om een andersoortige mannelijkheid, niet die van de voetballer maar meer die van de voetbalsupporter. Wat is dat toch dat het een beetje de zielige jongens lijken te zijn?

Toch raad ik iedereen aan om zich in de wedstrijden te verdiepen. Man, man, man wat is het loeispannend! Ik ken geen sport/bezigheid die zo zenuwslopend is om te kijken en waar ik echt schreeuwend voor het scherm kan zitten. Het gaat altijd om millimeterwerk. En elke pijl die net misgaat, kan de wedstrijd volledig laten kantelen. Dat moet niet alleen voor de kijkers maar ook voor de deelnemers een aanslag op je psyche zijn. En dat gaat knagen in het koppie: ‘waarom mis ik nu die dubbel 16 opeens?’ Het is net golf: ‘the mental game’.

Ik geef toe: de eerste keuze bij gym viel ook niet altijd op mij, hoewel mijn inzet altijd maximaal was. Bij golf neem ik vaak de mislukte afslag op hole 1 tot hole 18 mee: ‘shit, het kan zo weer een afzwaaier worden’. Dus met veel respect kijk ik naar deze mannen, maar een Tiger Woodstype of desnoods iemand als Ronnie O’Sullivan zou de sport veel goed doen.