The Choice of Holland?

ChoiceWendy van Dijk kirt dat het ‘zo spannend’ is. De laatste twee tussenstanden stond Sjors bovenaan, maar ‘het wisselt zo snel’. Dat is het resultaat van allerlei stemrondes tijdens de uitzending en downloads van de gezongen nummers van de kandidaten van de week ervoor.

Het is de standaardformule.Vlak voor het sluiten van de markt nog even de grote favoriet op de 2e plek zetten zodat idoliserend Nederland zijn en vooral haar laatste beltegoed er nog even doorjaagt ten faveure van de familie De Mol.

Schoonheidsfoutje aan het eind: Og3ne wint The Voice of Holland met 7% voorsprong. En dat na 2 uur uitzending? Hoe kan het dan dat 10 minuten daarvoor Sjors nog op 1 staat? Dat is een onlogisch groot en onoverbrugbaar verschil. Maar ach, als de notaris maar een deel van die 90 eurocent per stem krijgt.

Runners mores

Sinds enige maanden ben ik aan het hardlopen. Een sport of bezigheid waar je maar weinig voor nodig hebt. Bij de andere sport die ik beoefen, golf, moest ik zelfs een regelexamen afleggen waarvan een aanzienlijk deel ‘etiquette’ was. Je wordt geacht je aan bepaalde mores te houden die men bij de golf gewoon is. Wat betreft hardlopen ben ik er nog niet achter. Het lijkt wel gebruiken te hebben, maar schijnbaar lokaal bepaald.

Mijn vader had vroeger een Saab 95 Estate, met ‘kattenbak’. Hij had de gewoonte om mede-Saab 95 Estate-rijders te begroeten middels een lichtsignaaltje. En die groetten dan ook terug. Nu waren Saabrijders ook sociale wezens. Mijn vader rookte ook pijp, zoals dat bij een Saab past. En had een drollenvanger. Need I say more?

Tegenwoordig is dat groeten niet meer aan de orde. Als je een Saab zou hebben zou je bovendien de hele weg bezig zijn met knipperen met je lichten naar die andere leaserijders. Met mijn oude Citroën Evasion had ik nog wel eens de neiging, maar wist me in te houden. Terwijl het echt een unieke bolide was. Maar ik word zelf ook nogal eens onzeker als mensen lichtsignalen geven: “shit, heb ik de maxicosi op het dak laten staan?”

Maar goed, tijdens het hardlopen dacht ik toch weer zo’n moment te hebben gevonden, dat je elkaar even begroet. Het hoeft niet, helemaal hijgerig en buiten adem: “Goedemorgen, hoe gaat het, op welke hartslagfrequentie zit jij nu?” te zijn. Maar gewoon een hand opsteken moet er toch af kunnen. Als dat je al niet lukt, dan ben je niet goed aan het trainen want dan ben je te intensief bezig.

Ik doe in ieder geval hard mijn best. Maar je voelt je best lullig als je een hand opsteekt en die wordt kneiterhard genegeerd. Zoals Youp al eens zei: “Je voelt je als een Duitse drenkeling in zee, terwijl de reddingsbrigade weet dat je Duitser bent.”

En het is ook niet zo bij ons dat het een soort Vondelpark is waar je bezig blijft met zwaaien. In mijn 35 minuten kom ik misschien 3 of 4 tegenlopers tegen.

Zou het er dan mee te maken hebben dat ik door het dorp Hooglanderveen loop. Ik zie er niet echt uit als een Hooglandervener. Denk ik. Niet dat er nog echt iets van over is, van dat dorp, want omgeven en in de tang genomen door een Amersfoortse nieuwbouwwijk. Waarin dan weer mensen wonen die zich trots Hooglandervener gaan noemen. Maar ik kom er niet vandaan.

Gisteren liep ik door dat andere dorp: Hoogland. En warempel: de ene na de andere begroeting. In het dorp met de-grootste-carnavalsoptocht-van-Amersfoort-en-omstreken lukte het wel. Dus weer gerustgesteld, ik ken de etiquette. Zaterdag maar weer naar Hoogland dus. Met pijp in de mond natuurlijk.

image

Fuck het rode kruis

Het was bijna ouderwets matten. Ok, dat is lichtelijk overdreven, omdat ik geen vechtersbaas ben. Ik ben 2 of 3x op mijn gezicht geslagen in mijn leven volgens mij. Zelf heb ik nooit een klap uitgedeeld. Dus zou het eerder moeten zijn: ‘het was bijna ouderwets gemat worden’. Ik terg en tart af en toe wel mensen. Vooral als ik in het verkeer ben.

Laatst zat ik zelf in de auto en op de A1 werden we voor de aansluiting met de A10 Oost allemaal naar de rechterbaan geleid met pijlen op de matrixborden. En met steeds weer een nieuw rood kruis erbij.

Uiteraard zijn er de usual suspects met Audi, BMW en Mercedes die mij al eerder over de lege rijstroken voorbij stuiven. De bekeuringen van 230 euro zijn voor die doelgroep te behappen, als al uitgedeeld. Want de politie is, heb ik het idee, vaak aan het boeven vangen, want ik zie ze nooit.

In de bocht is een auto geslipt dus ik nader de wagen met de afzetting. Vlak ervoor zie ik in mijn binnenspiegel nog een aftands Fordje aanscheuren. Ik wijk een beetje uit naar links om hem een uitnodigend gat te ontnemen. Hij schiet achter mij in de file. Omdat ik de chauffeur niet goed kan zien, steek ik mijn hoofd uit het raam en werp een blik naar achteren. De file staat nagenoeg stil.

Een fractie later kan ik weer optrekken en wil aansluiten. Opeens verschijnt naast mij de lichtblauw metallic Ford. Wild gebarend zit een jongen met petje achter het stuur. Eigenlijk lachwekkend dat hij denkt iets te kunnen doen met dat schattige bejaardenvoertuig tegen mijn ietwat protserige Landrover, maar toch. Het lijkt of hij toch nog voor mij langs wil gaan schieten in die paar meter die ons nog resten tot de auto met de gele zwaailichten. Ik geef iets meer gas zodat ik de afzetwagen kan passeren en hij mij niet voorbij kan.

Na de wagen van Rijkswaterstaat of Wegenwacht, staan pillonetjes en enkele tientallen meters daarna de geslipte auto 90 graden gedraaid. Mijn actie van kort daarvoor heeft de jongen-met-om-een-of-andere-reden-minder-kansen-op-de-arbeidsmarkt niet echt milder gestemd. Opeens schiet de Ford tussen de pillons door naar links en weer naar rechts en haalt hij mij alsnog in. Rakelings schiet hij langs de hulpverlener en de onfortuinlijke chauffeur, die binnen een tijdsbestek van een half uur andermaal de schrik van zijn leven (of dood) krijgt.

Zelf voel ik mijn adrenaline pompen. Ik heb de neiging om achter hem aan te rijden. Heb spijt dat ik geen dashcam heb. Het zou een leuk filmpje voor Dumpert zijn. Maar met 3 kinderen in de auto,  doe ik geen gekke dingen. Bovendien ben ik onderweg naar mijn moeders verjaardag. En ik ben geen vechtersbaas. En had ook geen zin om gemat te worden. Geen zin in het Rode Kruis.