Mijn multiculti kapper

In een (van de) krachtwijk(en) van Amersfoort bevindt zich mijn kapper. Alleen bereikbaar per mobiele telefoon, afspraken maken is niet mogelijk. De kapper komt oorspronkelijk uit Irak en runt de tent in zijn eentje. Het knippen wordt telkens onderbroken doordat een nieuwe klant binnenkomt die koffie van hem krijgt. Kortom: je bent even bezig, maar moet je zelf dat ook gunnen: het geeft een weldadige rust en een positieve ‘vibe’: het kan goed komen met Nederland.

De eerste keer dat ik kwam was de kapper bezig om bij een paar snelle jonge Marokkaanse jongens, die je wel meer in de wijk Liendert ziet, hun kin te epileren door een draad tussen zijn tanden en twee handen te spannen en dan snel knoopjes te maken. Ook nogal tijdrovend gebeuren.

Gisteren kwamen, terwijl ik in de stoel zat, vier klanten binnen: een oudere man die in Amersfoort de oorlog nog als kind had meegemaakt, een Hindoestaanse vijftiger, een man van een jaar of 35 uit een land in het Midden-Oosten en een Nederlandse man in een rolstoel met zijn dochter. De mannen hadden lol onderling. Het was een fraai voorbeeld van hoe het gelukkig ook kan. Ik zou bijna aan Geert Wilders willen vragen om ook een keer naar deze kapper te gaan. Misschien dat het zijn kapsel ook nog ten goede komt.

Muziek om je bloot te geven

Het voelt als naakt over straat gaan. Je stelt je uiterst kwetsbaar op door aan de wereld te laten weten wat jouw favoriete lijstje is voor de Top2000. Mensen die afknappen op je goedkope smaak, misschien. En het is zo’n momentopname. Morgen is de keuze weer anders. Maar toch: mijn lijstje, met argumentatie. Omdat die toch de uitzending niet haalt. In willekeurige volgorde:

Frank Boeijen – De Verzoening

Onverstaanbaar mooi, wordt wel eens gezegd. En al versta je het wel, of pak je de songteksten erbij, dan is het nog niet altijd begrijpelijk Nederlands, maar je voelt het wel! En hoe. ‘We verzoenen ons vannacht, bemin mij, streel mij, heel mij… heb me lief!’

Marco Borsato – Margherita

De zin ‘ik verlies het van de wanhoop’ says it all.

Michel Sardou – Le lacs de Connemara

Een en al bombastique en wat een briljante combinatie van de Franse taal en de sfeer van Ierland. Zonder dat ik er ooit geweest ben.

Led Zeppelin – Stairway to Heaven

Een beetje ingegeven in een poging om Bohemian Rhapsody van de eerste plek te halen. En terecht de opmerking van Bert Haandrikman van Radio 2 dat zowel Queen als Led Zeppelin eindigen met een heel kwetsbaar dun gezang, een prachtig einde van het jaar.

Amazing Stroopwafels – Oude Maasweg

Ik heb helemaal niks met Rotterdam, beetje tegendeel zelfs als Amsterdammer, maar wat zet dit nummer een sfeer en authenticiteit neer. Eigenlijk meer dan de stad zelf heeft. De eerste keren was ik echt verrast door de overgang van het Engels naar het Nederlands.

Sting – Shape of my Heart

Ik kende dit loopje van een Peugeot-reclame, wist niet van wie het was. En toen kreeg ik van mijn vriendin ‘to be’ in 1997 een cassettebandje waarop dit nummer stond. Het was dus Sting.

Metallica – Unforgiven I

Dit is een kwestie van voelen. De eerste 10 seconden al als die vlieg komt aanvliegen. En omdat ik beetje klaar was met Nothing Else Matters.

Dire Straits – Sultans of Swing live

De studioversie is niet erg bijzonder, maar de live versie (en dan vooral die versie die in 1988 op de Mandela’s tribute te horen was met Eric Clapton samen) is vele malen briljanter. Vooral als saxofoon en gitaar tegen elkaar in gaan. https://www.youtube.com/watch?v=6jxsnIRpy2E

Nick en Simon – Sound of Silence

Dit is dus zo’n nudistenmomentje. Veel mensen lachen me er om uit, maar ik trof toevallig deze versie van ‘Sound of Silence’ van Nick en Simon. De stem van Simon Keizer snijdt door alles heen. http://youtu.be/aUgIOePyL8c

Marco Borsato – Vreemde handen

Ik heb het nooit ervaren, vermoed ik, maar dit nummer geeft me zo’n doorleefd en triest gevoel over vreemdgaan. Ik kan er spontaan van huilen.

A-ha – Hunting high and low

Het hoesje met een van de eerste selfies erop. Maar daar gaat het niet om. Het ultieme hoge stemgeluid van Morten van A-ha snijdt door merg en been.

Alphaville – Forever Young

Misschien opgevallen, maar ik heb iets met hoge stemmen van mannen. De zanger van Alphaville kan dan niet achter blijven in het lijstje.

Frida Boccara – Cent mille chansons

Op het moment supreme kon de opname apparatuur het niet aan en kraakt hij door je speakers, maar dat is ook de charme van dit nummer.

ABBA – Winner Takes It All

In de Radio 2 Top 2000 wil ik ook bijdragen aan ABBA. Dat hoort erbij. En dan is dit een juweeltje. Vooral het pianospel van Benny naast het gezang van Agnetha. En natuurlijk dan nog het dramatische achterliggende verhaal van de scheiding tussen Benny en Agnetha.

Simple Minds – Belfast Child

Na het grote succes van het album ‘Once Upon a Time’ kwamen de Simple Minds met een nieuw album waarbij dit nummer direct binnendrong in je ziel. Met die Keltische hymne waar het oo gebaseerd is. Eigenlijk heb ik betere (vakantie)herinneringen aan ‘This is your land’ maar dit nummer verdient mijn steun ook.

Pink Floyd – Shine on You Crazy Diamond

Uit de kamer van mijn broer klonken af en toe heel bijzondere klanken als hij in een bepaalde geestesgesteldheid Pink Floyd opzette. Wat een schoonheid. Herontdekt door de Top2000.

Simple Minds – This is Your Land

Terug van vakantie uit Spanje. Na mijn eerste grote buitenlandse vakantie in 1989 klonk dit hard door de bus, toen we het Stadionplein opdraaiden in Amsterdam. Eindpunt bereikt.

Lorde – Royals

Direct verkocht toen ik dit nummer voor het eerst hoorde. De ietwat achteloze stem op die heel diepe bas. Een weergaloze combinatie. Goed voor wat fris nieuw geluid.

Armin van Buuren – Serenity

Een wilde poging om wat nieuwere muziek in de lijst te brengen, die wel dezelfde emotie te weeg kan brengen. Trance slaagt daar goed in. Veredelde klassieke muziek. Zeker Serenity.

Samuel Barber – Adagio for Strings

Wat ik al eerder stelde over trance. Geen dom gehak, maar met emotie en passie.

Thw Beatles – Penny Lane

Beatles en Top 2000 horen bij elkaar. Dit nummer is muzikaal volmaakt.

Randy Crawford – Almaz

Vreemde eend in de bijt. Ben geen groot liefhebber van soul en R&B, maar voor de herinnering dan: ‘s nachts in bed ‘Nachtwacht’ van de TROS op de radio. En naar mijn idee kwam vaak ‘Almaz’ voorbij, zonder dat het irriteerde. Vooral het belletje dat steeds terugkeert is markant voor dit nummer. En dan die bibberige stem van Randy Crawford.

Politiek correcte kindergesprekken

Hoe zit het met de partnerkeuze van mijn kinderen. Af en toe is er gelukkig wat meer tijd om een goed gesprek met (een van) mijn kinderen te hebben. Vlak voor het slapen gaan of tijdens een gezellige, ontspannen maaltijd. Enige nieuwsgierigheid kan ik dan niet onderdrukken om te weten te komen of er zich ook nog potentiële partners aandienen, op school of ergens anders.

Voor de hand liggend is het om aan mijn zoon te vragen: “zijn er nog leuke meisjes bij jou in de klas” en aan mijn dochters: “zijn er nog leuke jongens”. Ik wil die kinderen ook niet te politiek correct vragen “zijn er nog leuke meisjes of misschien wel jongens bij jou in de klas, want dat maakt mij natuurlijk niet uit”. Dat klinkt net even iets te geforceerd.

Ik zou het alleen ook heel erg vinden als ze later op een sofa liggen bij een therapeut om te verklaren: “ik kon nooit echt mezelf zijn thuis, mijn vader vroeg altijd alleen of er nog leuke jongens waren, terwijl ik helemaal niet geïnteresseerd ben/was in jongens.”

Dan maar voor de gulden middenweg: “zijn er nog leuke kinderen bij jou in de klas.” Maar dat zorgt niet altijd voor de juiste bevrediging van mijn nieuwsgierigheid.

De treinneuroot

Plaatsvervangende blijdschap voel ik voor hem. De sprinter richting Zwolle rolt het station van Amersfoort binnen. Dus mag mijn vaste NS-treingenoot van zichzelf stoppen met heen en weer lopen. Ik snap ook nu opeens waarom hij nooit een jas draagt en zijn mouwen opgerold heeft. Hij maakt van treinen topsport.

Vrijwel iedere morgen zie ik hem van de ene kant van het perron naar de andere lopen. Om de zoveel meter zegt iets in zijn hoofd dat hij zich half moet omdraaien alsof hij wil kijken of de trein hem niet opeens verrast met binnenrijden, en dan weer door moet lopen. Aan het eind van het perron loopt hij de trap op, de loopbrug op. Als het stemmetje in zijn hoofd wat bozig is, doet hij het zelfs met een sprintje en slaat per stap een trede over. En vlak voordat de conducteur fluit, komt hij toch weer terugrennen met een houding van : “pfoei,die heb ik maar net gehaald.”

Gisteren zag ik hem ook op onze terugweg, einde van de werkdag maar minsten zo energiek: het perron van spoor 1-2, trap op, over de loopbrug richting spoor 4, halverwege weer omkerend, trap af, een paar stappen op spoor 1-2 en weer omdraaien, trap op, loopbrug op, omdraaien… enz. Als hij maar in beweging blijft.

In zijn rechterhand heeft hij een mini-step, zo’n kinderstepje. Ik heb het hem nooit zien gebruiken. Gaat op zich ook wat lastig, de trap op. Ik hoop maar dat die stem in zijn hoofd het niet in zijn hoofd haalt om hem te dwingen dat hij vanaf nu met zijn step de trap af moet….

Een Scandinavisch tweelingzusje voor mijn dochter?

Mijn dochter van 8 wilde op Instagram. Grote broer en zus deden het immers ook. Dat is het voordeel van de jongste zijn. Dan mag dat.

Met het nodige toezicht zou dat wel mogelijk moeten zijn, vond ik. Af en toe checkte ik even of ze geen ongewenste volgers had of vreemde reacties kreeg. Nou, die kreeg ze wel. Ze had zelfs scandinavische fans. Sterker nog: er stonden zelf foto’s van vreemden in haar account!

Ik ben niet achterlijk op digitaal gebied en meende hier dus een mogelijkheid van Instagram over het hoofd te hebben gezien: het plaatsen van foto’s in een vreemde timeline. Ik raadde haar aan om haar account af te schermen, maar het hielp niet.

Toch nog eens naast haar gezeten bij het inloggen op haar account. Gebruikersnaam: <voornaam2006>, als wachtwoord had ze gekozen voor: <voornaam2006>. Mwoah, niet het beste wachtwoord.

Na het inloggen eens in haar fotocollectie gekeken. En inderdaad allemaal foto’s van een blond klein meisje. Niet mijn dochter, maar een Deens meisje. Met dezelfde voornaam als mijn dochter, uit hetzelfde geboortejaar, met dezelfde ideeën over een goede gebruikersnaam. En… met dezelfde gedachten over een degelijk wachtwoord.

Al dat gezoen…

Graag had ik deze week een koortslip gehad. Ik ben namelijk geen zoener. Waarom heeft de EU zich nooit hard gemaakt voor een Europees beleid voor begroetingen? Familie alleen tot in de 2e graad en bij niet-familie alleen hen, indien de contactfrequentie de 3x per jaar overstijgt.

Mijn terughoudendheid gaat terug tot de verjaardagen van mijn oma. Nog iets meer medelijden had ik daar overigens met de vrouwelijke familieleden die door iedereen werden besmakt, en dus nog meer de pineut waren. Ik probeerde met een ver uitgestoken hand en een uitgestrekte linkerarm op de bovenarm duidelijk te maken dat je met een hand ook behoorlijk dicht in mijn comfort zone zit.

Op de middelbare school was het op een gegeven moment trendy om alle meiden een kus op de mond te geven. Twee keer wang, een keer mond. Ik kon er niet echt iets mee, hoewel de groenroodgele meeëters vaak minder aantrekkelijk waren dan de lippen. Ook goed voor de labiale herpes zullen we maar zeggen.

Na mijn generatie is het gezoen en gekus overigens nog doorontwikkeld vooral bij vrouwen. Je was toch wel een suffe muts, als je toch niet minstens met één vriendin ook nog speeksel had uitgewisseld. Doe eens gek, meid, of eigenlijk: doe eens normaal. Als echte man had ik natuurlijk met dit gelebber weer minder problemen.

Maar goed, vrijdag bij een uitvaart her en der even klemgezet en het ondergaan. De dag erna op een verjaardag hetzelfde liedje. Ik zit aan mijn tax tot oud en nieuw.

Sinds de jaren negentig doen mijn broers en zwagers ook aan kussen. No thanks… Er is, na de dood van mijn vader nog maar één kerel die kussen krijgt van mij, en dat is mijn zoon. Maar die verdient ze ook echt!

De zin en on-zin (in hardlopen)

Oh bah, hoe kan ik nu toch geen zin hebben. Gisterenavond toen ik in bed lag, keek ik er naar uit om vanmorgen een stukje te gaan rennen. Door persoonlijke perikelen was het inmiddels ruim een week geleden. Dichtbij zo’n moment dat je denkt: “Laat ik er maar mee stoppen, het heeft nu toch geen zin meer.” Dat wilde ik voor blijven. Maar amper wakker dacht ik: “ieuww”.

Bij mij werkt het zo dat ik de eerste 3 minuten van het lopen denk: “goh ik heb al best een stuk gelopen, ik ben al bijna bij de huisarts” en dan ben ik dus pas net begonnen. Eerste klap in het gezicht.

Na een minuut of 10 als ik de eerste grote bocht naar links maak, zit ik goed in het ritme. Ik denk aan niks, 3 stappen in ‘ffff’, 3 stappen uit ‘ffff’. Muziek heb ik afgeschaft, dat leidt af.

Na minuut 22, als ik de tweede hoek naar links neem om mijn driehoekje af te maken (waarom heeft iedereen het altijd over ‘een rondje lopen’), voel ik de eerste vermoeidheid in de spieren. Het is niet zozeer mijn ademhaling, maar het zijn mijn spieren die niet meer zo’n zin hebben. Tweede klap in het gezicht. Het optillen van mijn voeten wordt een beproeving. Maar ja, dit is toch de snelste manier om thuis te komen.

Mijn gedachten gaan toch even uit naar de Van Dam tot Damloop die ik volgend jaar wil gaan doen. Dan moet ik mijn driehoekje dus ruim 2x doen. Oef.

En dan komt de winkel voor gehoorapparaten in zicht, de finish. Euforie in de inborst. Is dit nou al endorfine? Dat heerlijke gevoel van mogen stoppen, dat snakken naar de koffie straks. Dat idee dat je gezond bezig bent. Tjonge, hoe kon ik nu toch geen zin hebben.